Μη με κλειδώνεις- Αλκίνοος Ιωαννίδης

Εγώ δε ζω εδώ,
ζω όπου ξεχαστώ
κι όπου περνά ο ποταμός μου
νερό ασταμάτητο,
μονοπάτι απάτητο,
κρυφό στο διάβα αυτού του κόσμου...


Μη με κλειδώνεις,
μη μου χρεώνεις τη ζωή.
Μη με κλειδώνεις,
μη με χρεώνεις
ψάχνω μια λέξη,
μια σιωπή κι εσύ με λιώνεις..

Ήμουνα πάντα αλλού
στο χρόνο του απρόσμενου καιρού
που θες κ δεν αντέχεις.
Έλα, μην έρχεσαι
κι ας μη σε δω ποτέ
κι ας είσαι όσα θέλω κι όσα έχεις...



Μη με κλειδώνεις,
μη μου χρεώνεις τη ζωή.
Μη με κλειδώνεις,
μη με χρεώνεις
ψάξε αλλού να βρεις γιορτή...



Όσα μας λείψανε,
λείψανα γίνανε,
ν'αγιάζουν της ζωής την αφθονία.
Έλα όπως έρχεσαι,
κορίτσι και θε μικρή,προσωρινή αθανασία.

Έρωτας… Αγάπη… και Μίσος…

Ίσως απ’ τα πιο πολύπλοκα συναισθήματα… τόσο διαφορετικά μα κατά βάθος τόσο ίδια… γι’ αυτό θα χρησιμοποιήσω την ανεπανάληπτη φράση που ξεστόμισε ένας πολύ ερωτευμένος φίλος μου… είπε πως “ενδιαφέρον νιώθω για τις επιτυχίες των φίλων μου… αγάπη νιώθω για την κολλητή μου… και φοβάμαι πως καταλήγω στο συμπέρασμα ότι έρωτας δεν είναι αγάπη… έρωτας είναι εγωισμός πάθος ελάττωμα και μίσος…”.
Και μέσα σ’ όλα υπάρχει κι η αγάπη… άλλοι λένε πως δεν υπάρχει… άλλοι λένε πως υπάρχει παντού γύρω μας… άλλοι πάλι πιστεύουν πως υπάρχει μέσα σε λογικά πλαίσια και τύπους… στην πραγματικότητα η αγάπη είναι εξάρτηση, είναι υποταγή, είναι τόσα πολλά που και όλες τις υπαρκτές και μη υποκατηγορίες συναισθημάτων να αναφέρω δεν πρόκειται να καταλήξω πουθενά… Η φράση μάχη συναισθημάτων μένει αδιευκρίνιστη και για πολλούς επιφανειακή χωρίς καμία τάση εμβάθυνσης και κατανόησης του τι ακριβώς σημαίνει… όταν λέμε τα συναισθήματα πως συγκρούονται στην πραγματικότητα δεν καταλαβαίνουμε πως το καθένα απ’ αυτά δεν είναι μια απλή σύγκρουση αλλά εκρήξεις στο μυαλό στο σώμα στη ψυχή και στην καρδιά… είναι μάχες μέσα μας για το τι θα υπερισχύσει… Το πιο δυνατό ή το πιο λογικό? Το πιο αρεστό ή το πιο μισητό? Το καλό ή το κακό…??Άλλοι πάλι αναρωτιούνται τι κοινό μπορεί να έχει η αγάπη με τον έρωτα… ο έρωτας με το μίσος… ή ακόμη περισσότερο το μίσος με την αγάπη… Το μόνο κοινό είναι ότι πρόκειται για ένα είδος μάχης, με αρχή και τέλος, ύλη και υπόσταση, με νικητές και χαμένους… Υπάρχει η θεωρία που λέει πως κάθε άνθρωπος που συναντάμε στη ζωή μας φοβάται κάτι κι αγαπάει κάτι άλλο.. στην πραγματικότητα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος… αγαπάμε αυτό που φοβόμαστε γι’ αυτό δεν το αποχωριζόμαστε… όπως επίσης φοβόμαστε κι αυτό που αγαπάμε στη σκέψη ότι μπορεί να το αποχωριστούμε…

Οι σκέψεις που πάντα μένουν μέσα μας...

Τι είναι τελικά προτιμότερο..; να κρύβεσαι στις σκιές καθώς ο εαυτός σου είναι αυτός που πάντα σε κυνηγάει...; ή να βγαίνεις στο φως με τον φόβο να χάσεις ένα κομμάτι της προσωπικότητας σου υπομένοντας την ταπείνωση από την φανέρωση - κοινοποίηση των λαθών σου...;
πάντα τρέχουμε πίσω απ' το κάτι καινούριο που κινεί το ενδιαφέρον μας και τραβάει την προσοχή μας αλλά όχι το συναίσθημα... τρέχουμε, γλιτώνουμε, αποφεύγουμε καταστάσεις... κλεινόμαστε στον εαυτό μας σαν φύλακες του τεράστιου "εγώ" μας φοβισμένοι μη το βλάψει κανένας και τίποτα...και έτσι γινόμαστε υποχείρια του εγωισμού μας... στρατιωτάκια που υπακούμε σε όλες τις εσωτερικές μας αντιδράσεις που βάση έχουν το μικρό τμήμα ανικανοποίητων επιθυμιών μας μέσα στις χιλιάδες απαιτήσεις μας...

Το θέμα δεν είναι να κάνουμε ότι μπορούμε, το θέμα είναι να ξεφύγουμε για λίγο από αυτό και να προσπαθήσουμε γι' αυτό που ΔΕΝ μπορούμε.. προτιμούμε να καταφεύγουμε στην λύση της ακούσιας αναφοράς και ανάλυσης υποτιθέμενων συναισθημάτων για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα πιο πολύ στον εαυτό μας και μετά στους άλλους...

Γράφουμε σε χαρτιά και sites πως νιώθουμε γι' αυτόν ή αυτήν που αγαπάμε...γράφουμε και σβήνουμε ανάλογα με τα κέφια μας ή ανάλογα με την μόδα... διαγράφουμε συναισθήματα με την ίδια ευκολία που πατάμε backspace στο πληκτρολόγιο... τι κάνουμε τελικά; είμαστε τόσο εγωιστές που δεν μιλάμε για αυτά που νιώθουμε είμαστε τόσο επιφανειακοί που νομίζουμε ότι τα νιώθουμε και υποβάλλουμε τον εαυτό μας στο να εναρμονιστεί με το ότι "τώρα νιώθω έτσι" ή είμαστε τόσο δειλοί που απ' το να υποστούμε την αντίδραση του άλλου αν του μιλήσουμε βρίσκουμε πιο εύκολο απλά το να το γράψουμε ή να το κρατήσουμε κρυφό...; στο μόνο που οδηγεί αυτό είναι στην μοναξιά... και όχι μοναξιά με την έννοια του πόσα άτομα θα έχεις γύρω σου αλλά με την έννοια του ότι και σε πλήθος εκατομμυρίων μέσα μας είμαστε μόνοι μας...